Op zoek

Ik zweef licht als een veertje in de lucht. Ik weet niet precies waar ik vandaan kom of waar ik heen ga maar dat geeft niet. Dat komt vanzelf wel goed. Ik dwarrel zachtjes verder, een beetje zoals een sneeuwvlok. Ik zie mensen van een afstand. Een van die mensen is mijn doel. Ik ben gestuurd, bedacht, gemaakt door iemand. Iemand die iets wilde geven. Ik ben op zoek. Ik wil je vinden. Ik ben je kado.

Flarden van gesprekken dwarrelen op hun beurt naar mij toe als ik langs zweef. Het wordt donker maar mijn tocht gaat door. Mijn weg voert me de stad uit. Een tijdje volg ik een langzaam stromende rivier. Ondertussen geniet ik van de frisse lucht. Een beetje koud misschien maar dan kan ik juist voor extra warmte zorgen. Inmiddels vlieg ik door het bos, daar is het kalm en stil. De bomen ruisen met elkaar en ik vraag me af of zij ooit gekust worden, of gekust willen worden. 

Ik kom bij een dorpje aan in de ochtendschemering. De spanning neemt toe. Ik weet niet hoe ik het weet maar jij bent in de buurt. Of ik ben in de buurt van jou. Waar ben je? Ik stuif een huis in en hang even boven het bed waarin jij slaapt. Twijfel grijpt me aan; hoe zal ik je benaderen? Ik weet niet wat mijn maker wilde. Ik berust. Dit is waar ik voor ben gemaakt, jij hebt mij het vertrouwen gegeven dat ik het goed zou doen. Ik daal zachtjes naar je gezicht. Ik voel me warm. Daar in de hoek van je oog waar je lachrimpeltjes uitwaaieren, daar wil ik rusten. Ik smelt in je huid en geef mijn warmte aan jou. Ik ga in je op. Voel je mij?

Een kusje.