Stille baasjes
De hond duwt zijn oor tegen mijn hand. Ik aai het stugge haar. Ik kriebel eerst
het ene oor en verschuif dan langzaam naar het andere oor. De hond hijgt een beetje en ploft neer en leunt tegen me aan. "Stil nou!" hoor ik een vrouw achter me verongelijkt zeggen terwijl ik naar de wolken en wuivende takken kijk.
Het hardlopen wilde niet zo vanochtend dus ik was na 20 minuten op een bankje gaan strekken en toen maar gaan liggen om even te mijmeren en na te denken. Mijn hoofd is iets te vol de laatste tijd. Als ik naar de wuivende takken kijk verdwijnen er dingen uit mijn hoofd. Ik hoop de juiste dingen. Dat was ik dus aan het doen op dat bankje maar helaas was mijn rust en het leegmaken van mijn hoofd van korte duur. Ik was later dan normaal in het bos en het was druk op het pad: hardlopers, wandelaars en vooral veel honden met baasjes. Een wandelaar merkte terloops tegen mij op: "Ja zo werkt het niet". Ik had al automatisch geglimlacht voordat ik registreerde wat ze zei. Wat werkt niet? Hardlopen? Liggen?
Het groeten vanuit liggende positie is wat anders dan normaal. Ik zie de mensen namelijk niet aankomen, zij zien mij wel al liggen. De stadspark groet etiquette is dus wat anders. Pas vlakbij maak ik oogcontact. De meeste mensen glimlachen als ik hallo zeg. Een enkeling kijkt verbaasd of verstoord opzij. Eén echtpaar merkt op dat zo'n houten bankje toch niet comfortabel kan zijn. Ik concludeer dat zij nooit op bankjes in het park liggen...misschien wel weinig mensen sowieso. Ik vind het best fijn.
De vrouw is ergens achter mij bekenden tegen gekomen en ze maken een praatje. Ondertussen vermaant de vrouw steeds haar hond: "Nu moet je echt even stil zijn! Niet doen...nee! Luister nou naar me! Je luistert niet..." Ik vraag me af wie er stil moet zijn; zij is de enige die praat, ik heb de hond nog niet gehoord. Ze vertelt over haar hond, ze heeft haar pas sinds kort en "ze is zo anders dan mijn vorige... echt een nieuw model" - wat dat dan ook mag betekenen. Ik heb geen beeld van deze vrouw, noch haar hond en ik wil niet overeind komen naar de verticale wereld om dat beeld te krijgen.
De beagle likt en duwt tegen mijn hand. Ik ben door de afleiding vergeten te kriebelen. Wat onhandig door mijn liggende positie kriebel ik verder. De hond zucht tevreden...tenminste dat denk ik dan. Ik lach een beetje in mezelf. Een simpel klein moment van verbinding en geluk tussen mij en een hond...zo makkelijk kan dat dus zijn. Jammer dat wij mensen als onbekenden elkaar niet zomaar door het haar kunnen kriebelen en kunnen genieten door zo'n aanraking en moment van vertrouwen.
het ene oor en verschuif dan langzaam naar het andere oor. De hond hijgt een beetje en ploft neer en leunt tegen me aan. "Stil nou!" hoor ik een vrouw achter me verongelijkt zeggen terwijl ik naar de wolken en wuivende takken kijk.
Het hardlopen wilde niet zo vanochtend dus ik was na 20 minuten op een bankje gaan strekken en toen maar gaan liggen om even te mijmeren en na te denken. Mijn hoofd is iets te vol de laatste tijd. Als ik naar de wuivende takken kijk verdwijnen er dingen uit mijn hoofd. Ik hoop de juiste dingen. Dat was ik dus aan het doen op dat bankje maar helaas was mijn rust en het leegmaken van mijn hoofd van korte duur. Ik was later dan normaal in het bos en het was druk op het pad: hardlopers, wandelaars en vooral veel honden met baasjes. Een wandelaar merkte terloops tegen mij op: "Ja zo werkt het niet". Ik had al automatisch geglimlacht voordat ik registreerde wat ze zei. Wat werkt niet? Hardlopen? Liggen?
Het groeten vanuit liggende positie is wat anders dan normaal. Ik zie de mensen namelijk niet aankomen, zij zien mij wel al liggen. De stadspark groet etiquette is dus wat anders. Pas vlakbij maak ik oogcontact. De meeste mensen glimlachen als ik hallo zeg. Een enkeling kijkt verbaasd of verstoord opzij. Eén echtpaar merkt op dat zo'n houten bankje toch niet comfortabel kan zijn. Ik concludeer dat zij nooit op bankjes in het park liggen...misschien wel weinig mensen sowieso. Ik vind het best fijn.
De vrouw is ergens achter mij bekenden tegen gekomen en ze maken een praatje. Ondertussen vermaant de vrouw steeds haar hond: "Nu moet je echt even stil zijn! Niet doen...nee! Luister nou naar me! Je luistert niet..." Ik vraag me af wie er stil moet zijn; zij is de enige die praat, ik heb de hond nog niet gehoord. Ze vertelt over haar hond, ze heeft haar pas sinds kort en "ze is zo anders dan mijn vorige... echt een nieuw model" - wat dat dan ook mag betekenen. Ik heb geen beeld van deze vrouw, noch haar hond en ik wil niet overeind komen naar de verticale wereld om dat beeld te krijgen.
De beagle likt en duwt tegen mijn hand. Ik ben door de afleiding vergeten te kriebelen. Wat onhandig door mijn liggende positie kriebel ik verder. De hond zucht tevreden...tenminste dat denk ik dan. Ik lach een beetje in mezelf. Een simpel klein moment van verbinding en geluk tussen mij en een hond...zo makkelijk kan dat dus zijn. Jammer dat wij mensen als onbekenden elkaar niet zomaar door het haar kunnen kriebelen en kunnen genieten door zo'n aanraking en moment van vertrouwen.
Comments
Post a Comment