Een grote droom van een klein eikeltje

"Plof" zei het eikeltje zachtjes en doordringend. Het voelt wat koud zo zonder hoedje. Weggevallen en afgesloten van de Eik en alle andere eikeltjes. Een beetje alleen en ook spannend; een nieuwe fase. Het eikeltje droomt. 



De aarde ruikt lekker en voelt goed. Vol met mineralen, schimmels, water en leven. Tijd en toen en nu betekenen niets voor het eikeltje. Als het goed voelt, gaat het eikeltje duwen, splijten, scheuren. De wortel zoekt het donker, de diepte, het vocht. En zuigt...diep en hard en lang. Het eikeltje scheurt verder open en gloreert in de pijn van nieuw. Een steeltje, zo fragiel, strekt zich uit en richt zich op naar het licht...altijd naar het licht...verder en verder. Het eikeltje rolt zijn blaadjes uit en voelt de warmte en het licht door het lichaam stromen en pulseren, langzaam en warm als een orgasme. Het wordt gevuld en gevoed. En het groeit en groeit; naar boven en naar beneden; naar het licht en naar het donker.

Ruisend, krakend, wiegend leeft het eikeltje voldaan. Af en toe gekieteld door een specht of een eekhoorn. Het eikeltje weet niet wat dag en nacht is of winter en zomer maar het voelt het ritme en de muziek van de tijd en de seizoenen en danst mee. 

Dit is de grote droom van het kleine eikeltje zonder hoedje. Jammer dat het eikeltje op het asfalt is gevallen...